1Síðan fór ég að fjórtán árum liðnum aftur upp til Jerúsalem ásamt Barnabasi og tók líka Títus með mér.2“Ég fór þangað eftir opinberun og lagði fram fyrir þá fagnaðarerindið, sem ég prédika meðal heiðingjanna. Ég lagði það einslega fyrir þá, sem í áliti voru; það mátti eigi henda, að ég hlypi og hefði hlaupið til einskis.”3En ekki var einu sinni Títus, sem með mér var og var grískur maður, neyddur til að láta umskerast.4Það hefði þá verið fyrir tilverknað falsbræðranna, er illu heilli hafði verið hleypt inn og laumast höfðu inn til að njósna um frelsi vort, það er vér höfum í Kristi Jesú, til þess að þeir gætu hneppt oss í þrældóm.5Undan þeim létum vér ekki einu sinni eitt andartak, til þess að sannleiki fagnaðarerindisins skyldi haldast við hjá yður.6Og þeir, sem í áliti voru, hvað þeir einu sinni voru, skiptir mig engu, Guð fer ekki í manngreinarálit, þeir, sem í áliti voru, lögðu ekkert frekara fyrir mig.7Þvert á móti, þeir sáu, að mér var trúað fyrir fagnaðarerindinu til óumskorinna manna, eins og Pétri til umskorinna,8því að sá, sem hefur eflt Pétur til postuladóms meðal hinna umskornu, hefur einnig eflt mig til postuladóms meðal heiðingjanna.9Og er þeir höfðu komist að raun um, hvílík náð mér var veitt, þá réttu þeir Jakob, Kefas og Jóhannes, sem álitnir voru máttarstólparnir, mér og Barnabasi hönd sína til bræðralags: Við skyldum fara til heiðingjanna, en þeir til hinna umskornu.10Það eitt var til skilið, að við skyldum minnast hinna fátæku, og einmitt þetta hef ég líka kappkostað að gjöra.11En þegar Kefas kom til Antíokkíu, andmælti ég honum upp í opið geðið, því hann var sannur að sök.12Áður en menn nokkrir komu frá Jakob, hafði hann setið að borði með heiðingjunum, en er þeir komu, dró hann sig í hlé og tók sig út úr af ótta við þá, sem héldu fram umskurninni.13Hinir Gyðingarnir tóku einnig að hræsna með honum, svo að jafnvel Barnabas lét dragast með af hræsni þeirra.14En þegar ég sá, að þeir gengu ekki beint eftir sannleika fagnaðarerindisins, sagði ég við Kefas í allra áheyrn: Úr því að þú, sem ert Gyðingur, lifir að heiðingja siðum, en eigi Gyðinga, hvernig ferst þér þá að neyða heiðingja til að lifa að Gyðinga siðum?15Vér erum fæddir Gyðingar, ekki syndarar af heiðnu bergi brotnir.16En vér vitum, að maðurinn réttlætist ekki af lögmálsverkum, heldur fyrir trú á Jesú Krist. Og vér tókum trú á Krist Jesú, til þess að vér réttlættumst af trú á Krist, en ekki af lögmálsverkum. Enda réttlætist enginn lifandi maður af lögmálsverkum.17En ef vér nú sjálfir reynumst syndarar þegar vér leitumst við að réttlætast í Kristi, er þá Kristur orðinn þjónn syndarinnar? Fjarri fer því.18Fari ég að byggja upp aftur það, sem ég braut niður, þá sýni ég og sanna, að ég er sjálfur brotlegur.19Því að af völdum lögmálsins er ég dáinn lögmálinu til þess að lifa Guði.20Ég er krossfestur með Kristi. Sjálfur lifi ég ekki framar, heldur lifir Kristur í mér. Lífinu, sem ég lifi nú hér á jörð, lifi ég í trúnni á Guðs son, sem elskaði mig og lagði sjálfan sig í sölurnar fyrir mig.21Ég ónýti ekki náð Guðs. Ef réttlæting fæst fyrir lögmál, þá hefur Kristur dáið til einskis.

2.1 Barnabas Post 4.36+ – Títus 2Kor 2.13+
2.4 Falsbræður Post 15.1,24; Gal 1.7
2.5 Fagnaðarerindið óbrenglað Gal 2.14; 5.7; Ef 1.13
2.6 Manngreinarálit 3Mós 19.15; 5Mós 10.17; Post 10.34; Róm 2.11; Ef 6.9; Kól 3.25; Jak 2.1; 1Pét 1.17
2.7 Postuli heiðingjanna Post 9.15; 22.21; Gal 1.16; Róm 1.5-6; 15.15-19
2.10 Minnast hinna fátæku Post 11.29-30; 2Kor 8-9
2.12 Setið að borði með heiðingjum Post 10.28; 11.3
2.14 Sannleikur fagnaðarerindisins Gal 2.5+
2.16 Enginn réttlætist … Slm 143.2 – hin sanna réttlæting Post 15.10-11; Róm 3.20,28; 4.5; 9.30; 11.6; Gal 3.11; Ef 2.8
2.19 Lögmálið leiddi til dauða Róm 7.4-6 – lifa Guði Róm 6.10-11; 14.8 – krossfestur með Kristi Gal 6.14
2.20 Kristur lifir í mér Róm 8.10; Fil 1.21 – líf hinna trúuðu 2Kor 10.3; 5.14-15 – trú á Guðs son Gal 2.16; Róm 3.22,26; Fil 3.9 – Kristur elskar Jóh 13.1; 17.23; 1Jóh 3.16 – lagði sjálfan sig í sölurnar Gal 1.4; 1Tím 2.6; Tít 2.14