1Spádómur um Sjóna-dalinn. Hvað kemur að þér, að allt fólk þitt skuli vera stigið upp á húsþökin,2þú ofkætisfulli, hávaðasami bær, þú glaummikla borg? Menn þínir, sem fallnir eru, hafa ekki fallið fyrir sverði né beðið bana í orustum.3Höfðingjar þínir lögðu allir saman á flótta, voru handteknir án þess skotið væri af boga. Allir menn þínir, er náðust, voru handteknir hver með öðrum, þótt þeir hefðu flúið langt burt.4Þess vegna segi ég: Látið mig einan, ég vil gráta beisklega. Gjörið mér eigi ónæði með því að hugga mig yfir eyðingu dóttur þjóðar minnar.5Því að dagur skelfingar, undirokunar og úrræðaleysis var kominn frá hinum alvalda, Drottni allsherjar, í Sjóna-dalnum. Múrar voru brotnir niður, óhljóðin heyrðust til fjalla.6Elam tók örvamælinn, ásamt mönnuðum vögnum og hestum, og Kír tók hlífar af skjöldum.7Þínir fegurstu dalir fylltust hervögnum, og riddarar tóku sér stöðu fyrir borgarhliðunum.8Og hann tók skýluna burt frá Júda. Á þeim degi skyggndist þú um eftir herbúnaðinum í Skógarhúsinu,9og þér sáuð, að veggskörðin voru mörg í Davíðsborg. Og þér söfnuðuð vatninu í neðri tjörninni,10tölduð húsin í Jerúsalem og rifuð húsin til þess að treysta með múrvegginn.11Og þér bjugguð til vatnstæðu milli múrveggjanna tveggja fyrir vatnið úr gömlu tjörninni. En að honum, sem þessu veldur, gáfuð þér eigi gætur, og til hans, sem hagaði þessu svo fyrir löngu, lituð þér ekki.12Á þeim degi kallaði hinn alvaldi, Drottinn allsherjar, menn til að gráta og kveina, til að reyta hár sitt og gyrðast hærusekk.13En sjá, hér er gleði og glaumur, naut drepin, sauðum slátrað, kjöt etið, vín drukkið: Etum og drekkum, því á morgun deyjum vér!14Opinberun Drottins allsherjar hljómar í eyrum mínum: Sannlega skuluð þér eigi fá afplánað þessa misgjörð áður en þér deyið_ segir hinn alvaldi, Drottinn allsherjar.15Svo mælti hinn alvaldi, Drottinn allsherjar: Far þú og gakk til þessa dróttseta, hans Sébna, er forstöðu veitir húsi konungsins:16Hvað hefir þú hér að gjöra? Og hvern átt þú hér, er þú lætur höggva þér hér gröf? Þú sem höggva lætur gröf handa þér á háum stað og lætur grafa handa þér legstað í berginu.17Sjá, Drottinn varpar þér burt, maður! Hann þrífur fast í þig,18vefur þig saman í böggul og þeytir þér sem sopp út á víðan vang. Þar skalt þú deyja og þar skulu þínir dýrlegu vagnar vera, þú sem ert húsi Drottins þíns til svívirðu!19Ég hrindi þér úr stöðu þinni, og úr embætti þínu skal þér steypt verða.20En á þeim degi mun ég kalla þjón minn, Eljakím Hilkíason.21Ég færi hann í kyrtil þinn og gyrði hann belti þínu og fæ honum í hendur vald þitt. Hann skal verða faðir Jerúsalembúa og Júdaniðja.22“Og lykilinn að húsi Davíðs legg ég á herðar honum. Þegar hann lýkur upp, skal enginn læsa; þegar hann læsir, skal enginn upp ljúka.”23Ég rek hann eins og nagla á haldgóðan stað, og hann skal verða veglegt hásæti fyrir hús föður síns.24En hengi allur þungi föðurættar hans sig á hann með niðjum sínum og skyldmennum, öll smákerin, eigi aðeins skálarnar, heldur og öll leirkerin,25þá mun naglinn það eru orð Drottins allsherjar, sem rekinn var á haldgóðum stað, jafnskjótt láta undan, brotna og detta niður, og byrðin, sem á honum hékk, skal sundur molast, því að Drottinn hefir talað það.

22.2 Hávaðasama borg Jes 23.7; 32.13; Sef 2.15
22.4 Grátur spámannsins Jer 13.17; 14.17 – gráta Jes 16.9; Jer 9.17
22.6 Kír 2Kon 16.9; Am 1.5; 9.7
22.8 Skógarhúsið 1Kon 10.17
22.11 Gömlu tjörninni Jes 7.3; sbr 2Kro 32.4,30 – þér lituð ekki til Jes 5.12; 30.1
22.13 Eta, drekka … og deyja Préd 2.24; 3.12; 5.17; 8.15; 9.7-9; 1Kor 15.32+
22.20 Þjón minn Jer 25.9; 27.6; 43.10
22.21 Faðir Jes 9.5; 1Mós 45.8; Job 29.16
22.22 Lykillinn Opb 3.7; sbr Matt 16.19; Opb 1.18