Fyrsta Mósebók 41. kafli2017-11-18T20:17:12+00:00
Fyrsta Mósebók 41. kafli

1Svo bar við að tveim árum liðnum, að Faraó dreymdi draum. Hann þóttist standa við Níl.2Og sjá, upp úr ánni komu sjö kýr, fallegar útlits og feitar á hold, og fóru að bíta sefgresið.3Og sjá, á eftir þeim komu sjö aðrar kýr upp úr ánni, ljótar útlits og magrar á hold, og staðnæmdust hjá hinum kúnum á árbakkanum.4Og kýrnar, sem ljótar voru útlits og magrar á hold, átu upp hinar sjö kýrnar, sem voru fallegar útlits og feitar á hold. Þá vaknaði Faraó.5Og hann sofnaði aftur og dreymdi í annað sinn, og sjá, sjö öx uxu á einni stöng, þrýstileg og væn.6Og sjá, sjö öx, grönn og skrælnuð af austanvindi, spruttu á eftir þeim.7Og hin grönnu öxin svelgdu í sig þau sjö þrýstilegu og fullu. Þá vaknaði Faraó, og sjá, það var draumur.8En um morguninn var honum órótt í skapi. Sendi hann því og lét kalla alla spásagnamenn Egyptalands og alla vitringa þess. Og Faraó sagði þeim drauma sína, en enginn gat ráðið þá fyrir Faraó.9Þá tók yfirbyrlarinn til máls og sagði við Faraó: Ég minnist í dag synda minna.10Faraó reiddist þjónum sínum og setti þá í varðhald í húsi lífvarðarforingjans, mig og yfirbakarann.11Þá dreymdi okkur sömu nóttina draum, mig og hann, sinn drauminn hvorn okkar, og hafði hvor draumurinn sína þýðingu.12Þar var með okkur hebreskur sveinn, þjónn hjá lífvarðarforingjanum. Honum sögðum við drauma okkar, og hann réð þá fyrir okkur. Hvorum fyrir sig réð hann eins og draumur hans þýddi.13Og svo fór sem hann hafði ráðið okkur draumana, því að ég var aftur settur í embætti mitt, en hinn var hengdur.14Þá sendi Faraó og lét kalla Jósef, og leiddu þeir hann í skyndi út úr myrkvastofunni. Því næst lét hann skera hár sitt og fór í önnur klæði, gekk síðan inn fyrir Faraó.15Þá sagði Faraó við Jósef: Mig hefir dreymt draum, og enginn getur ráðið hann. En það hefi ég af þér frétt, að þú ráðir hvern draum, sem þú heyrir.16Þá svaraði Jósef Faraó og mælti: Eigi er það á mínu valdi. Guð mun birta Faraó það, er honum má til heilla verða.17Faraó sagði við Jósef: Mig dreymdi, að ég stæði á árbakkanum.18Og sjá, upp úr ánni komu sjö kýr, feitar á hold og fallegar útlits, og fóru að bíta sefgresið.19Og sjá, á eftir þeim komu upp sjö aðrar kýr, renglulegar og mjög ljótar útlits og magrar á hold. Hefi ég engar séð jafn ljótar á öllu Egyptalandi.20Og hinar mögru og ljótu kýrnar átu sjö fyrri feitu kýrnar.21En er þær höfðu etið þær, var það ekki á þeim að sjá, að þær hefðu etið þær, heldur voru þær ljótar útlits sem áður. Þá vaknaði ég.22Og ég sá í draumi mínum, og sjá, sjö öx uxu á einni stöng, full og væn.23Og sjö öx kornlaus, grönn og skrælnuð af austanvindi, spruttu á eftir þeim.24Og hin grönnu öxin svelgdu í sig sjö vænu öxin. Ég hefi sagt spásagnamönnunum frá þessu, en enginn getur úr leyst.25Þá mælti Jósef við Faraó: Draumur Faraós er einn. Það sem Guð ætlar að gjöra, hefir hann boðað Faraó.26Sjö vænu kýrnar merkja sjö ár, og sjö vænu öxin merkja sjö ár. Þetta er einn og sami draumur.27Og sjö mögru og ljótu kýrnar, sem á eftir hinum komu, merkja sjö ár, og sjö tómu öxin, sem skrælnuð voru af austanvindi, munu vera sjö hallærisár.28Það er það, sem ég sagði við Faraó: Það sem Guð ætlar að gjöra, hefir hann sýnt Faraó.29Sjá, sjö ár munu koma. Munu þá verða miklar nægtir um allt Egyptaland.30En eftir þau munu koma sjö hallærisár. Munu þá gleymast allar nægtirnar í Egyptalandi og hungrið eyða landið.31Og eigi mun nægtanna gæta í landinu sakir hallærisins, sem á eftir kemur, því að það mun verða mjög mikið.32En þar sem Faraó dreymdi tvisvar sinnum hið sama, þá er það fyrir þá sök, að þetta er fastráðið af Guði, og Guð mun skjótlega framkvæma það.33Fyrir því velji nú Faraó til hygginn og vitran mann og setji hann yfir Egyptaland.34Faraó gjöri þetta og skipi umsjónarmenn yfir landið og taki fimmtung af afrakstri Egyptalands á sjö nægtaárunum.35Og þeir skulu safna öllum vistum frá góðu árunum, sem fara í hönd, og draga saman kornbirgðir í borgirnar undir umráð Faraós og geyma.36Og vistirnar skulu vera forði fyrir landið á sjö hallærisárunum, sem koma munu yfir Egyptaland, að landið farist eigi af hungrinu.37Þetta líkaði Faraó vel og öllum þjónum hans.38Og Faraó sagði við þjóna sína: Munum vér finna slíkan mann sem þennan, er Guðs andi býr í?39Og Faraó sagði við Jósef: Með því að Guð hefir birt þér allt þetta, þá er enginn svo hygginn og vitur sem þú.40Þig set ég yfir hús mitt, og þínum boðum skal öll mín þjóð hlýða. Að hásætinu einu skal ég þér æðri vera.41Faraó sagði við Jósef: Sjá, ég set þig yfir allt Egyptaland.42Og Faraó tók innsiglishring sinn af hendi sér og dró á hönd Jósefs og lét færa hann í dýrindis línklæði og lét gullmen um háls honum.43Og hann lét aka honum í öðrum vagni sínum, og menn hrópuðu fyrir honum: Lútið honum! og hann setti hann yfir allt Egyptaland.44Faraó sagði við Jósef: Ég er Faraó, en án þíns vilja skal enginn hreyfa hönd eða fót í öllu Egyptalandi.45Og Faraó kallaði Jósef Safenat-panea og gaf honum fyrir konu Asenat, dóttur Pótífera, prests í Ón. Og Jósef ferðaðist um Egyptaland.46Jósef var þrítugur að aldri, er hann stóð frammi fyrir Faraó, Egyptalandskonungi. Því næst fór Jósef burt frá augliti Faraós og ferðaðist um allt Egyptaland.47Afrakstur landsins var afar mikill sjö nægtaárin.48Þá safnaði hann saman öllum vistum þeirra sjö ára, er nægtir voru í Egyptalandi, og safnaði vistum í borgirnar. Í sérhverja borg safnaði hann vistunum af þeim ökrum, sem umhverfis hana voru.49Og Jósef hrúgaði saman korni sem sandi á sjávarströndu, ákaflega miklu, þar til hann hætti að telja, því að tölu varð eigi á komið.50Jósef fæddust tveir synir áður en fyrsta hallærisárið kom. Þá sonu fæddi honum Asenat, dóttir Pótífera, prests í Ón.51Og Jósef nefndi hinn frumgetna Manasse, því að Guð hefir, sagði hann, látið mig gleyma öllum þrautum mínum og öllu húsi föður míns.52En hinn nefndi hann Efraím, því að Guð hefir, sagði hann, gjört mig frjósaman í landi eymdar minnar.53Og sjö nægtaárin, sem voru í Egyptalandi, liðu á enda,54og sjö hallærisárin gengu í garð, eins og Jósef hafði sagt. Var þá hallæri í öllum löndum, en í öllu Egyptalandi var brauð.55En er hungur gekk yfir allt Egyptaland, heimtaði lýðurinn brauð af Faraó. Þá sagði Faraó við alla Egypta: Farið til Jósefs, gjörið það, sem hann segir yður.56Og hungrið gekk yfir allan heiminn, og Jósef opnaði öll forðabúrin og seldi Egyptum korn, og hungrið svarf að í Egyptalandi.57Komu menn þá úr öllum löndum til Egyptalands til þess að kaupa korn hjá Jósef, því að hungrið svarf að í öllum löndum.

41.1-32 Draumar Faraós 1Mós 37.5-8+
41.8 Órótt í skapi Dan 2.1 – allir vitringar 2Mós 7.11,22; 8.7; Dan 2.2,27; 4.4; 5.7,11
41.9-13 Yfirbyrlari 1Mós 40.14+
41.14 Jósef fyrir Faraó Slm 105.20-21; Dan 2.25; Post 7.10; sbr 1Sam 2.8
41.16 Guð 1Mós 40.8+
41.25 Það sem Guð hefur í hyggju Am 3.7; Dan 2.28; Mrk 13.23
41.27 Sjö ára hungursneyð 2Kon 8.1; Post 7.11
41.33 Hygginn 2Mós 31.1-3; 35.30-31; 5Mós 1.13; 1Kon 7.13-14
41.38 Andi Guðs 1Sam 10.6; 11.6; 16.13; Dan 5.11-14; VDan 1.45
41.42 Innsiglishringur Est 3.10; 8.2 – gullkeðja Dan 5.7,29
41.49 Sem sandur 1Mós 22.17+
41.51-52 Manasse og Efraím 1Mós 48.1-22
41.55 Gerið Jóh 2.5
Hægt er að nálgast texta þessa kafla í öðrum íslenskum þýðingum með því að smella á nafn þýðingarinnar hér fyrir neðan. Þýðingin opnast í nýjum glugga.