1Um þær mundir bar svo til en þá var enginn konungur í Ísrael að levíti nokkur bjó innst inni í Efraímfjöllum, og tók hann sér að hjákonu kvenmann nokkurn frá Betlehem í Júda.2En þessi hjákona hans var honum ótrú og fór frá honum til húss föður síns í Betlehem í Júda og var þar fjögra mánaða tíma.3En maður hennar tók sig upp og fór eftir henni til þess að tala um fyrir henni og til þess að sækja hana, og hafði hann með sér svein sinn og tvo asna. Hún leiddi hann þá inn í hús föður síns, og er faðir stúlkunnar sá hann, gladdist hann yfir komu hans.4En tengdafaðir hans, faðir stúlkunnar, hélt honum, svo að hann dvaldist hjá honum í þrjá daga. Átu þeir og drukku og voru þar um nóttina.5En fjórða daginn risu þeir árla um morguninn og bjóst hinn nú til ferðar. Þá sagði faðir stúlkunnar við tengdason sinn: Hresstu þig fyrst á matarbita og síðan megið þið fara.6Þá settust þeir niður og átu báðir saman og drukku. En faðir stúlkunnar sagði við manninn: Lát þér það lynda að vera í nótt, og lát liggja vel á þér.7En maðurinn bjóst til að fara. Þá lagði tengdafaðir hans svo að honum, að hann settist aftur og var þar um nóttina.8Fimmta daginn reis hann árla um morguninn og ætlaði að halda af stað. Þá sagði faðir stúlkunnar: Hresstu þig þó fyrst, og bíðið þið uns degi hallar. Og þeir átu báðir saman.9“En er maðurinn bjóst til að fara, ásamt hjákonu sinni og sveini sínum, þá sagði tengdafaðir hans, faðir stúlkunnar, við hann: Það er orðið áliðið og dagur að kveldi kominn; verið í nótt. Sjá, degi hallar. Ver þú í nótt og láttu liggja vel á þér, en á morgun getið þið lagt upp snemma, svo að þú getir náð heim til þín. “10En maðurinn vildi ekki vera um nóttina, heldur bjóst til ferðar og hélt af stað og komst norður á móts við Jebús, það er Jerúsalem, og hann hafði með sér tvo söðlaða asna og hjákonu sína.11Þegar þau voru hjá Jebús og mjög var liðið á dag, þá sagði sveinninn við húsbónda sinn: Kom þú, við skulum fara inn í þessa Jebúsíta borg og gista þar.12En húsbóndi hans sagði við hann: Ekki skulum við fara inn í borg ókunnugra manna, þar sem engir Ísraelsmenn búa, höldum heldur áfram til Gíbeu.13Og hann sagði við svein sinn: Kom þú, við skulum fara í einhvern af stöðunum og gista í Gíbeu eða Rama.14Síðan héldu þeir áfram leið sína, en sól gekk undir, er þeir voru hjá Gíbeu, sem heyrir Benjamín.15Viku þeir þar af leið til þess að fara inn í Gíbeu til gistingar. Og er hann kom þangað, staðnæmdist hann á bæjartorginu, en enginn tók þau inn í hús sitt til gistingar.16Maður nokkur gamall kom frá vinnu sinni utan af akri um kveldið. Hann var frá Efraímfjöllum og bjó sem útlendingur í Gíbeu, en mennirnir, sem þarna bjuggu, voru Benjamínítar.17Og er honum varð litið upp, sá hann ferðamanninn á bæjartorginu. Þá sagði gamli maðurinn: Hvert ætlar þú að fara og hvaðan kemur þú?18Hinn svaraði honum: Við komum frá Betlehem í Júda og ætlum innst inn í Efraímfjöll. Þaðan er ég. Ég fór suður til Betlehem og er nú á heimleið, en enginn hefir boðið mér hér inn til sín.19Við höfum bæði hálm og fóður handa ösnum okkar, svo og brauð og vín handa mér og ambátt þinni og sveininum, sem er með þjónum þínum. Hér er einskis vant.20Þá sagði gamli maðurinn: Vertu velkominn! Lofaðu mér nú að annast allt, sem þig kann að bresta, en úti máttu ekki liggja í nótt hér á torginu.21Og hann leiddi hann inn í hús sitt og gaf ösnunum, og þau þvoðu fætur sína og átu og drukku.22Nú sem þau gæddu sér, sjá, þá umkringdu borgarmenn hrakmenni nokkur húsið, lömdu utan hurðina og kölluðu til gamla mannsins, húsbóndans: Leið út manninn, sem til þín er kominn, að vér megum kenna hans.23Þá gekk maðurinn, húsbóndinn, út til þeirra og sagði við þá: Nei, bræður mínir, fyrir hvern mun fremjið ekki óhæfu. Fyrst þessi maður er kominn inn í mitt hús, þá fremjið ekki slíka svívirðingu.24Hér er dóttir mín, sem er mey, og hjákona hans, ég ætla að leiða þær út, og þær megið þér taka nauðugar og gjöra við þær sem yður vel líkar, en á manni þessum skuluð þér ekki fremja slíka svívirðingu.25En mennirnir vildu ekki hlýða á hann. Þá þreif maðurinn í hjákonu sína og leiddi hana út á strætið til þeirra, og þeir kenndu hennar og misþyrmdu henni alla nóttina, allt til morguns, og slepptu henni ekki fyrr en dagur rann.26Þegar birta tók af degi, kom konan og féll niður fyrir húsdyrum mannsins, þar sem bóndi hennar var inni, og lá þar, uns bjart var orðið.27En er bóndi hennar reis um morguninn og lauk upp húsdyrunum og gekk út og ætlaði að halda af stað, sjá, þá lá konan, hjákona hans, úti fyrir dyrunum með hendurnar á þröskuldinum.28Hann mælti þá til hennar: Stattu upp, við skulum halda af stað! en fékk ekkert svar. Þá lét hann hana upp á asnann, og maðurinn tók sig upp og hélt heim til sín.29En er hann kom heim, tók hann hníf, þreif hjákonu sína og hlutaði hana alla sundur í tólf hluti og sendi þá út um alla Ísraels byggð.30En hverjum þeim, er sá það, varð að orði: Eigi hefir slíkt við borið og eigi hefir slíkt sést síðan er Ísraelsmenn fóru af Egyptalandi allt fram á þennan dag! Hugleiðið þetta, leggið á ráð og segið til!

19.1 Enginn konungur í Ísrael Dóm 17.6+ – Levíti Dóm 17.7 – Efraímfjöll Dóm 3.27+
19.3 Tala um fyrir 1Mós 34.3; 50.21; Jes 40.2; Hós 2.16; Rut 2.13
19.5 Reynt að tefja brottför 1Mós 24.54-59; sbr 33.12-17
19.10 Jebús, Jerúsalem Dóm 1.21; Jós 15.8; 18.16,28
19.14 Sól gekk til viðar 1Mós 28.11
19.16-30 Níðingsverk Gíbeíta Hós 9.9; 10.9; sbr Dóm 20.6+
19.16 Efraímfjöll v.1; sbr Dóm 3.27+
19.21 Þvoðu fætur sína 1Mós 18.4; 19.2; 24.32; 43.24; sbr Lúk 7.44; Jóh 13.5
19.22 Leiddu út manninn 1Mós 19.4-5
19.23 Gestrisni 1Mós 19.6-8
19.29 Um allar byggðir Ísraels 1Sam 11.7
19.30 Ekki hefir slíkt sést Jer 2.10 – frá því … af Egyptalandi 1Sam 8.8; 2Sam 7.6