Jesaja 9. kafli2017-12-30T21:02:37+00:00
Jesaja 9. kafli

Friðarhöfðinginn

1Sú þjóð, sem í myrkri gengur,
sér mikið ljós.
Yfir þá sem búa í landi náttmyrkranna
skín ljós.
2Þú eykur stórum fögnuðinn,
gerir gleðina mikla.
Menn gleðjast fyrir augliti þínu
eins og þegar uppskeru er fagnað,
eins og menn fagna þegar herfangi er skipt.
3Því að ok þeirra,
klafann á herðum þeirra,
barefli þess sem kúgar þá
hefur þú brotið í sundur eins og á degi Midíans.
4Öll harkmikil hermannastígvél
og allar blóðstokknar skikkjur
skulu brenndar
og verða eldsmatur.
5Því að barn er oss fætt,
sonur er oss gefinn.
Á hans herðum skal höfðingjadómurinn hvíla,
hann skal nefndur:
Undraráðgjafi, Guðhetja,
Eilífðarfaðir, Friðarhöfðingi.
6Mikill skal höfðingjadómurinn verða
og friðurinn engan enda taka
á hásæti Davíðs
og í ríki hans.
Hann mun reisa það og efla með réttvísi og réttlæti,
héðan í frá og að eilífu.
Vandlæting Drottins allsherjar
mun þessu til vegar koma.

Dómsræður yfir Norðurríkinu

7Drottinn sendi orð gegn Jakobi,
því laust niður í Ísrael
8og allt fólkið varð þess áskynja,
íbúar Efraíms og Samaríu
sem sögðu með hroka og stærilæti í hjarta:
9„Tígulsteinarnir hrundu
en vér byggjum aftur úr höggnu grjóti.
Mórberjatrén voru felld
en vér setjum sedrustré í þeirra stað.“
10Þá efldi Drottinn fjandmann þeirra gegn þeim
og æsti upp óvini þeirra:
11Aramea að austan og Filistea að vestan
og þeir gleyptu Ísrael með gapandi gini.
En samt sefaðist reiði Drottins ekki,
hönd hans var enn upp reidd.
12Þjóðin sneri ekki aftur til hans sem laust hana,
þeir leituðu ekki til Drottins allsherjar.
13Þá hjó Drottinn höfuð og hala af Ísrael,
pálmagrein og strá á sama degi.
14Öldungar og virðingarmenn voru höfuðið
en falsspámennirnir halinn.
15Því að leiðtogar fólksins leiddu það afvega,
þeir sem leiddir voru villtust.
16Þess vegna þyrmdi Drottinn ekki æskumönnum sínum
og sýndi ekkjum sínum og munaðarleysingjum enga miskunn
því að þeir voru allir óguðlegir og illmenni
og sérhver munnur þvaðraði.
En samt sefaðist reiði Drottins ekki,
hönd hans var enn upp reidd.
17Því að illska þeirra brann eins og eldur
sem gleypti þyrna og þistla.
Hann kveikti í skógarþykkninu
svo að það þyrlaðist upp í reykjarmekki.
18Landið sviðnaði af heift Drottins,
fólkið varð eins og eldsmatur.
Enginn þyrmdi öðrum:
19Þeir rifu í sig til hægri og voru jafnsvangir,
átu til vinstri og urðu ekki saddir,
þeir átu hold ættmenna sinna: [
20Manasse át Efraím og Efraím Manasse
og saman réðust þeir á Júda.
Samt sefaðist reiði Drottins ekki,
hönd hans var enn upp reidd.

Hægt er að nálgast texta þessa kafla í öðrum íslenskum þýðingum með því að smella á nafn þýðingarinnar hér fyrir neðan. Þýðingin opnast í nýjum glugga.