Gríska orðið í Nýja testamenti, sem við þýðum oft með orðinu „þjónn“ eða „hjú“, getur líka merkt „þræll.“ Er þá átt við manneskju sem ekki er einungis ráðin til þess að inna ákveðið verk af hendi, heldur er bókstaflega í eigu húsbónda síns eins og húsdýr eða hvert annað heimilistæki og algerlega á valdi hans. Sumir þrælum voru falin algeng störf fyrir innan stokk og utan. Aðrir, sem þá voru stundum nefndir „ráðsmenn,“ höfðu umsjón með vinnu þeirra lægra settu eða sáu um fjármál eigenda sinna. Á dögum Jesú voru sumir þrælar fæddir í þeirri stöðu; foreldrar þeirra voru og þrælar. Aðrir höfðu verið teknir höndum í stríði og hnepptir í þrældóm. Til var það að fólk seldi sjálft sig í ánauð og hafði þá betra og tryggara viðurværi heldur en ef það þurfti að afla fæðis og húsnæðis upp á eigin spýtur.
Þrællinn var ósjaldan betur að sér en húsfaðirinn og kenndi þá börnunum. Þrælum ríkra manna féll ýmislegt í skaut sem aldrei hefði orðið ef þeir hefðu átt með sig sjálfir. En þrælar voru með öllu ófrjálsir og eigendur þeirra gátu gert við þá hvað þeir vildu, líka selt þá öðrum. En þegar þeir komust á fertugsaldurinn voru margir þeirra leystir úr ánauðinni og urðu „frelsingjar“ sem kallað var. Flestir frelsingjar héldu samt áfram í vistinni hjá húsbændum sínum og fjölskyldum þeirra. Þá kom og fyrir að þræli tókst að öngla saman nægu fé til þess að kaupa sig lausan. Börn þess manns voru frjálsir menn.