Sjötti engillinn hellti úr sinni skál yfir fljótið mikla, Efrat. Og vatnið í því þornaði upp svo að vegur yrði búinn fyrir konungana sem koma úr austri. Þá sá ég þrjá óhreina anda, líka froskum, fara út af munni drekans og af munni dýrsins og af munni falsspámannsins. Þeir eru djöfla andar sem gera tákn. Þeir fara til allra konunga í veröldinni til að safna þeim saman til stríðsins á hinum mikla degi Guðs hins alvalda.
„Gætið yðar, ég kem eins og þjófur. Sæll er sá sem vakir og varðveitir klæði sín til þess að hann gangi ekki nakinn um og menn sjái blygðun hans.“
Og þeir söfnuðu þeim saman á þann stað sem á hebresku kallast Harmagedón.
Sjöundi engillinn hellti úr sinni skál yfir loftið og raust mikil kom út úr musterinu, frá hásætinu, og sagði: „Það er fram komið.“ Og eldingar komu og dunur og þrumur og mikill landskjálfti svo að slíkur hefur eigi komið frá því menn urðu til á jörðunni. Svo mikill var sá jarðskjálfti. Og borgin mikla fór í þrjá hluta og borgir þjóðanna hrundu. Og Guð gleymdi ekki hinni miklu Babýlon og gaf henni bikarinn með víni heiftarreiði sinnar. Og allar eyjar hurfu og fjöllin voru ekki lengur til. Og stór högl, vættarþung, féllu niður af himni yfir mennina. Og mennirnir lastmæltu Guði fyrir haglpláguna því að sú plága var mikil.

Einn af englunum sjö, sem halda á skálunum sjö, kom til mín og sagði: „Kom hingað og ég mun sýna þér hvernig skækjunni miklu verður refsað, borginni sem liggur við vötnin mörgu. Konungar jarðarinnar hafa drýgt saurlifnað með henni og þeir sem á jörðunni búa hafa orðið drukknir af lostaveigum hennar.“