Fjórði engillinn básúnaði. Þá varð þriðjungur sólarinnar, þriðjungur tunglsins og þriðjungur stjarnanna lostinn svo að þau myrkvuðust um þriðjung, dagurinn missti þriðjung birtu sinnar og nóttin hið sama.
Þá leit ég upp og heyrði örn einn fljúga um háhvolf himins. Hann kallaði hárri röddu: „Vei, vei, vei þeim sem á jörðu búa vegna lúðurþyts englanna þriggja sem eiga eftir að básúna.“

Og fimmti engillinn básúnaði. Þá sá ég stjörnu er fallið hafði af himni ofan á jörðina og henni var fenginn lykillinn að brunni undirdjúpsins. Og stjarnan lauk upp brunni undirdjúpsins og lagði þaðan reyk eins og frá stórum bræðsluofni. Og sólin og loftið myrkvaðist af reyknum úr brunninum. Út úr reyknum komu engisprettur á jörðina og þær fengu sama mátt og sporðdrekar jarðarinnar. Og sagt var við þær að eigi skyldu þær spilla grasi jarðarinnar né nokkrum grænum gróðri né nokkru tré, engu nema þeim mönnum sem ekki hafa innsigli Guðs á enni sér. Engisprettunum var ekki leyft að deyða þá heldur skyldu þær láta þá kveljast í fimm mánuði. Undan þeim svíður eins og undan sporðdreka er hann stingur mann. Á þeim dögum munu mennirnir leita dauðans og ekki finna hann. Menn munu þrá að deyja en dauðinn mun forðast þá. Engispretturnar líktust hestum, búnum til bardaga. Á höfðinu báru þær eitthvað sem líktist kórónu úr gulli og ásjónur þeirra voru sem ásjónur manna. Þær höfðu hár eins og konur og tennur þeirra voru eins og í ljónum. Þær báru eins konar járnbrynjur og vængjaþyturinn frá þeim var eins og vagnagnýr þegar margir hestar bruna fram til bardaga. Þær hafa hala og brodda eins og sporðdrekar og í hölum þeirra býr máttur þeirra til að kvelja menn í fimm mánuði. Engill undirdjúpsins er konungur þeirra. Nafn hans er á hebresku Abaddón og á grísku heitir hann Apollýón.
Fyrsta plágan er liðin hjá. Enn koma tvær aðrar eftir þetta.