Og ég sá annan sterkan engil stíga af himni ofan, hjúpaðan skýi. Regnboginn var yfir höfði honum og ásjóna hans var sem sólin og fætur hans sem eldstólpar. Hann hélt á lítilli opinni bók í hendinni. Hægra fæti stóð hann á hafinu en vinstra fæti á jörðunni. Hann kallaði hárri röddu eins og þegar ljón öskrar. Og er hann hafði kallað glumdi í þrumunum sjö. Þegar ég ætlaði að fara að skrifa það sem þrumurnar sögðu heyrði ég rödd af himni sem sagði: „Geymdu með sjálfum þér það sem þrumurnar sjö töluðu og rita það ekki.“
Og engillinn, sem ég sá standa á hafinu og á jörðunni, hóf upp hægri hönd sína til himins og sór við þann sem lifir um aldir alda, hann sem skóp himininn og það sem í honum er, jörðina og það sem á henni er og hafið og það sem í því er, og sagði: Lengri frestur verður ekki gefinn. En þegar kemur að því að sjöundi engillinn fer að básúna hefur Guð látið rætast sitt leynda ráð sem hann hafði boðað þjónum sínum, spámönnunum.
Röddin, sem ég heyrði af himni, talaði þá aftur til mín og sagði: „Far og tak opnu bókina úr hendi engilsins sem stendur á hafinu og á jörðunni.“
Ég fór til engilsins og bað hann að fá mér litlu bókina. Og hann segir við mig: „Tak hana og et. Hún verður beisk í maga þínum en í munni þínum mun hún sæt sem hunang.“
Ég tók litlu bókina úr hendi engilsins, át hana og í munni mér var hún sæt sem hunang. En er ég hafði etið hana fann ég til beiskju í maga mínum. Þá var sagt við mig: „Enn átt þú að flytja spámannlegan boðskap gegn mörgum lýðum og þjóðum, tungum og konungum.“