Þegar drekinn sá að honum var varpað niður á jörðina ofsótti hann konuna sem alið hafði sveinbarnið. Og konunni voru gefnir vængirnir tveir af erninum mikla til þess að hún skyldi fljúga á eyðimörkina til síns staðar þar sem séð verður fyrir þörfum hennar þrjú og hálft ár, fjarri augsýn höggormsins. Höggormurinn spjó vatni úr munni sér á eftir konunni, eins og flóði, til þess að hún bærist burt með straumnum. En jörðin kom konunni til hjálpar og jörðin opnaði munn sinn og svalg vatnsflóðið sem drekinn spjó úr munni sér. Þá reiddist drekinn konunni og fór burt til þess að heyja stríð við aðra afkomendur hennar þá er varðveita orð Guðs og hafa vitnisburð Jesú. Og hann nam staðar á sandinum við sjóinn.

Þá sá ég dýr stíga upp af hafinu. Það hafði tíu horn og sjö höfuð og á hverju horni var ennisdjásn og á höfðum þess voru skráð nöfn með guðlasti. Dýrið, sem ég sá, var líkt pardusdýri, fætur þess voru sem bjarnarfætur og gin þess eins og ljónsgin. Drekinn gaf því mátt sinn og hásæti sitt og vald mikið. Eitt af höfðum þess virtist sært til ólífis en banasár þess varð heilt. Öll jörðin fylgdi dýrinu með undrun og menn tilbáðu drekann af því að hann hafði gefið dýrinu vald sitt. Og þeir tilbáðu dýrið og sögðu: „Hver jafnast á við dýrið og hver getur barist við það?“
Og því var gefinn munnur, er mælti gífuryrði og guðlast, og leyft að fara því fram í fjörutíu og tvo mánuði. Það lauk upp munni sínum til að lastmæla Guði, nafni hans, bústað hans og þeim sem á himni búa. Og því var leyft að heyja stríð við hina heilögu og sigra þá og því var gefið vald yfir sérhverri kynkvísl og lýð, tungu og þjóð. Og allir þeir sem á jörðunni búa og eiga nöfn sín ekki frá grundvöllun veraldar rituð í lífsbók lambsins, sem slátrað var, munu tilbiðja það. Sá sem eyra hefur hann heyri.
Sá sem ánauð er ætluð fer í ánauð, sá sem ætlað er að falla fyrir sverði verður með sverði felldur. Hér reynir á þolgæði og trú hinna heilögu.