Drottinn, styrkur minn og vígi,
athvarf mitt á degi neyðarinnar.
Til þín koma þjóðirnar
frá endimörkum jarðar og segja:
„Arfur feðra vorra var tál,
guðir þeirra vindur sem engum hjálpar.“
Getur maðurinn gert sér guði?
Það væru engir guðir.
Nú mun ég birta þeim
afl mitt og mátt
og þeir skulu játa að nafn mitt er Drottinn.

Synd Júdamanna er skráð með járnpenna,
grafin með demantsoddi
í töflur hjartna þeirra
og á altarishorn þeirra
svo að synir þeirra muni ölturu þeirra og Asérustólpa
undir laufguðum trjám á hæðunum,
í fjöllunum á hálendinu.
Ég framsel auð þinn og fjársjóði sem herfang,
sem endurgjald fyrir allar syndir þínar
sem þú hefur drýgt um allt land þitt.
Þú verður að láta af hendi erfðaland þitt
sem ég gaf þér.
Ég geri þig að þræli fjandmanna þinna
í landi sem þú þekkir ekki
því að reiði mín hefur blossað upp,
hún brennur ævinlega.

Svo segir Drottinn:
Bölvaður er sá sem treystir mönnum
og reiðir sig á styrk dauðlegra
en hjarta hans víkur frá Drottni.
Hann er eins og nakinn runni í eyðimörk
og verður ekki hins góða var sem fram hjá fer.
Hann verður að búa í sviðnu landi í eyðimörkinni,
á óbyggilegri saltsléttu.
Blessaður er sá maður sem treystir Drottni,
Drottinn er athvarf hans.
Hann er sem tré, gróðursett við vatn
og teygir rætur sínar að læknum,
það óttast ekki að sumarhitinn komi
því að lauf þess er sígrænt.
Það er áhyggjulaust í þurru árferði,
ber ávöxt án afláts.

Svikult er hjartað framar öllu öðru
og forhert. Hver skilur það?
Ég, Drottinn, rannsaka hjartað og prófa nýrun,
geld hverjum manni eftir breytni hans
og ávöxtum verka hans.
Sá er safnar rangfengnum auði
er eins og akurhæna
sem liggur á eggjum sem hún hefur ekki verpt.
Á miðri ævi tapar hann auðæfunum,
við ævilok telst hann heimskingi.

Hásæti dýrðarinnar er upp hafið frá öndverðu.
Það er helgistaður vor.
Drottinn, von Ísraels,
allir sem yfirgefa þig hljóta vansæmd,
þeir sem snúa frá þér verða skráðir í sand
því að þeir hafa yfirgefið Drottin,
lind hins lifandi vatns.