Leitið skjóls, Benjamíns niðjar,
flýið frá Jerúsalem.
Þeytið hornið í Tekóa,
reisið upp merki yfir Betkerem,
því að ógæfa ógnar úr norðri,
mikil eyðing.
Þú líkist fögru engi, dóttirin Síon,
sem fjárhirðar sækja í með búsmala sinn.
Þeir hafa slegið upp tjöldum sínum umhverfis borgina,
hver um sig beitir sinn blett.
Hefjið árás á hana.
Gerið áhlaup á hádegi.
Vei oss, degi hallar,
kvöldskuggarnir lengjast.
Af stað, gerum áhlaup í nótt.
Brjótum niður hallir hennar.
Því að svo segir Drottinn hersveitanna:
Fellið tré hennar, hlaðið virki gegn Jerúsalem.
Fullyrt er um þessa borg:
Í henni er aðeins kúgun.
Eins og brunnur gefur ferskt vatn
er borgin uppspretta illvirkja.
Ofbeldi og kúgun bergmálar í henni,
þjáning og ofbeldi blasir hvarvetna við mér.
Láttu þér segjast, Jerúsalem,
annars slít ég þig frá mér,
annars geri ég þig að eyðimörk,
að óbyggðu landi.

Svo segir Drottinn hersveitanna:
Gerðu nákvæma eftirleit meðal leifa Ísraels
eins og eftirleit á vínviði.
Réttu hönd þína aftur og aftur að vínviðargreinunum
eins og sá sem tínir vínber.
Við hvern á ég að tala,
hver hlustar þegar ég vara við?
Eyra þeirra er óumskorið,
þeir vilja ekki hlusta.
Þeir skopast að orði Drottins,
þeim fellur það ekki í geð.
Ég er fullur af glóandi heift Drottins,
ég er uppgefinn á að halda henni í skefjum.
Helltu henni yfir börnin úti á götunni
og yfir unglingahópinn.
Bæði karlar og konur verða tekin til fanga,
aldraðir jafnt og háaldraðir.
Hús þeirra verða annarra eign,
akrar þeirra og eiginkonur,
því að ég rétti hönd mína út yfir landið, segir Drottinn.
Allir, háir sem lágir, sækjast eftir gróða af okri,
bæði spámenn og prestar,
allir hafa þeir svik í frammi.
Þeir vilja lækna limlesta þjóð mína með hægu móti
og segja: „Heill, heill,“ þar sem engin heill er.
Þeir ættu að skammast sín
því að þeir hafa hegðað sér viðurstyggilega.
En þeir skammast sín ekki
því að þeir þekkja enga blygðun.
Þess vegna munu þeir falla með þeim sem falla.
Þegar ég dreg þá til ábyrgðar
verður þeim steypt, segir Drottinn.