Dugmikla konu, hver hlýtur hana?
Hún er miklu dýrmætari en perlur.
Hjarta manns hennar treystir henni
og ekki er lát á hagsæld hans.
Hún gerir honum gott og ekkert illt
alla ævidaga sína.
Hún sér um ull og hör
og vinnur fúslega með höndum sínum.
Hún er eins og kaupförin,
sækir björgina langt að.
Hún fer á fætur fyrir dögun,
skammtar heimilisfólki sínu
og segir þernum sínum fyrir verkum.
Fái hún augastað á akri kaupir hún hann
og af eigin rammleik býr hún sér víngarð.
Hún gyrðir lendar sínar krafti
og tekur sterklega til armleggjunum.
Hún finnur að starf hennar er ábatasamt,
á lampa hennar slokknar ekki um nætur.
Hún réttir út hendurnar eftir rokknum
og fingur hennar grípa snælduna.
Hún er örlát við bágstadda
og réttir fram hendurnar móti snauðum.
Ekki óttast hún um heimilisfólk sitt þótt snjói
því að allt heimilisfólk hennar er klætt skarlati.
Hún býr sér til ábreiður,
klæðnaður hennar er úr baðmull og purpura.
Maður hennar er mikils metinn í borgarhliðunum
þegar hann situr með öldungum landsins.
Hún býr til línkyrtla og selur þá
og kaupmanninum fær hún belti.
Kraftur og tign er klæðnaður hennar
og hún fagnar komandi degi.
Mál hennar er þrungið speki
og ástúðleg fræðsla er á tungu hennar.
Hún vakir yfir því sem fram fer á heimili hennar
og etur ekki letinnar brauð.
Börn hennar segja hana sæla,
maður hennar hrósar henni:
„Margar konur hafa sýnt dugnað
en þú tekur þeim öllum fram.“
Yndisþokkinn er svikull og fegurðin hverful
en sú kona sem óttast Drottin á hrós skilið.
Hún njóti ávaxta handa sinna
og verk hennar skulu vegsama hana í borgarhliðunum.