Og \u00fea\u00f0 ske\u00f0i so \u00fe\u00e1 \u00cdsak var or\u00f0inn gamall a\u00f0 aldri a\u00f0 honum glaptist s\u00fdn so a\u00f0 hann s\u00e1 ekki. Hann kalla\u00f0i \u00fe\u00e1 sinn eldra son Esa\u00fa til s\u00edn og sag\u00f0i til hans: „Minn son.“ Hann svara\u00f0i honum: „H\u00e9r er eg.“ Og hann sag\u00f0i: „\u00de\u00fa s\u00e9r a\u00f0 eg er or\u00f0inn gamall og veit ekki n\u00e6r eg mun deyja, \u00fev\u00ed tak n\u00fa \u00fe\u00edn vei\u00f0arf\u00e6ri, \u00feitt p\u00edlnakoffur og \u00feinn boga og far \u00fat \u00e1 m\u00f6rkina og vei\u00f0 m\u00e9r nokku\u00f0 villud\u00fdr, rei\u00f0 \u00fe\u00fa m\u00e9r \u00fear af f\u00e6\u00f0slu \u00fe\u00e1 \u00fe\u00fa veist eg vil gjarnan hafa og ber m\u00e9r hana inn hinga\u00f0 a\u00f0 eg megi eta \u00fear af, so a\u00f0 m\u00edn s\u00e1l megi blessa \u00feig \u00e1\u00f0ur en eg andast.“ Rebekka heyr\u00f0i \u00feessi or\u00f0 sem \u00cdsak m\u00e6lti til s\u00edns sonar Esa\u00fa. So gekk Esa\u00fa \u00fat \u00e1 markina a\u00f0 vei\u00f0a villud\u00fdri\u00f0 so hann m\u00e6tti f\u00e6ra \u00fea\u00f0 heim.<\/p>\n
\t\u00de\u00e1 m\u00e6lti Rebekka til Jakobs s\u00edns sonar: „Sj\u00e1 \u00fe\u00fa, eg heyr\u00f0a \u00feinn f\u00f6\u00f0ur talanda vi\u00f0 \u00feinn br\u00f3\u00f0ur Esa\u00fa og sag\u00f0i: „Ber hinga\u00f0 til m\u00edn af \u00feinni vei\u00f0i og tilrei\u00f0 m\u00e9r f\u00e6\u00f0slu a\u00f0 eg eti \u00fear af so a\u00f0 eg gefi \u00fe\u00e9r blessan fyrir Drottni \u00e1\u00f0ur en eg andast.“ Svo hl\u00fd\u00f0 n\u00fa, son minn, r\u00f6ddu minni so sem eg segi \u00fe\u00e9r. Far \u00fe\u00fa til hjar\u00f0arinnar og haf hinga\u00f0 til m\u00edn tv\u00f6 \u00feau bestu ki\u00f0 so eg kunni a\u00f0 gj\u00f6ra af \u00feeim f\u00e6\u00f0slu \u00fe\u00ednum f\u00f6\u00f0ur til handa, af hverri hann gjarna neytir. \u00de\u00e1 f\u00e6\u00f0slu skaltu bera inn til \u00fe\u00edns f\u00f6\u00f0urs a\u00f0 hann eti \u00fear af, so a\u00f0 hann blessi \u00feig \u00e1\u00f0ur en hann andast.“<\/p>\n
\tJakob sag\u00f0i til Rebekku sinnar m\u00f3\u00f0ur: „Sj\u00e1, minn br\u00f3\u00f0ir Esa\u00fa er lo\u00f0inn, en eg er sn\u00f6ggur. M\u00e1 vel ske a\u00f0 minn fa\u00f0ir \u00fereifi \u00e1 m\u00e9r og honum \u00feyki \u00fe\u00e1 sem eg hafi vilja\u00f0 blekkja sig og f\u00e6ri \u00fe\u00e1 b\u00f6lvan yfir mig en ekki blessan.“ \u00de\u00e1 sag\u00f0i hans m\u00f3\u00f0ir til hans: „S\u00fa b\u00f6lvan komi yfir mig, son minn, hl\u00fd\u00f0 \u00fe\u00fa a\u00f0eins minni r\u00f6du og far a\u00f0 s\u00e6kja m\u00e9r \u00fea\u00f0 sem eg hefi sagt.“<\/p>\n
\tHann gekk \u00e1 burt, s\u00f3tti ki\u00f0in og bar \u00feau sinni m\u00f3\u00f0ur. Og h\u00fan matbj\u00f3 eina f\u00e6\u00f0slu \u00fe\u00e1 sem hans fa\u00f0ir vildi gjarna hafa. Og h\u00fan t\u00f3k \u00feau bestu kl\u00e6\u00f0i Esa\u00fa, s\u00edns eldra sonar, \u00feau sem h\u00fan haf\u00f0i \u00ed geymslu hj\u00e1 s\u00e9r, og f\u00e6r\u00f0i Jakob, sinn yngra son, \u00ed \u00feau, en skinni\u00f0 af ki\u00f0inu l\u00e9t h\u00fan um hans hendur og \u00fear sem hann var ber \u00e1 h\u00e1lsinum. Og f\u00e9kk so Jakob, s\u00ednum syni, \u00fe\u00e6r f\u00e6\u00f0slur sem h\u00fan haf\u00f0i tilb\u00fai\u00f0 og so brau\u00f0.<\/p>\n
\tOg hann gekk inn til s\u00edns f\u00f6\u00f0urs og sag\u00f0i: „Minn fa\u00f0ir.“ Hann svara\u00f0i: „H\u00e9r er eg. Hver ertu, minn son?“ Jakob sag\u00f0i til s\u00edns f\u00f6\u00f0urs: „Eg er Esa\u00fa, \u00feinn frumgetinn sonur. Eg hefi gj\u00f6rt \u00fea\u00f0 sem \u00fe\u00fa b\u00edfala\u00f0ir m\u00e9r. R\u00eds \u00fe\u00fa upp og sit og et af m\u00ednu villubr\u00e1\u00f0i, svo a\u00f0 \u00fe\u00edn s\u00e1la megi blessa mig.“ \u00de\u00e1 sag\u00f0i \u00cdsak til s\u00edns sonar: „Son minn, hverninn m\u00e1ttir \u00fe\u00fa finna \u00fea\u00f0 so snart?“ Hann svara\u00f0i: „Drottinn Gu\u00f0 \u00feinn gj\u00f6r\u00f0i \u00fea\u00f0 a\u00f0 \u00fea\u00f0 rann svo skj\u00f3tt \u00ed m\u00f3ti m\u00e9r.“ \u00de\u00e1 sag\u00f0i \u00cdsak til Jakobs: „Kom hinga\u00f0, minn son, so eg megi \u00fereifa \u00e1 \u00fe\u00e9r og reyna hvert a\u00f0 \u00fe\u00fa ert minn son Esa\u00fa elligar ei.“ \u00de\u00e1 gekk Jakob a\u00f0 s\u00ednum f\u00f6\u00f0ur \u00cdsak. Og sem hann haf\u00f0i \u00fereifa\u00f0 \u00e1 honum sag\u00f0i hann: „R\u00f6ddin er Jakobs r\u00f6dd en hendurnar eru Esa\u00fa hendur.“ Og hann \u00feekkti hann ekki \u00fev\u00ed hans hendur voru lo\u00f0nar so sem hendur Esa\u00fa, hans br\u00f3\u00f0urs. Og hann blessa\u00f0i honum.<\/p>\n
\tOg sag\u00f0i til hans: „Hvort ert \u00fe\u00fa minn son Esa\u00fa?“ Hann svara\u00f0i: „J\u00e1, eg er hann.“ \u00de\u00e1 sag\u00f0i hann: „F\u00e6r m\u00e9r \u00fe\u00e1 hinga\u00f0, minn son, og l\u00e1t mig eta af \u00fe\u00ednu villubr\u00e1\u00f0i svo a\u00f0 m\u00edn s\u00e1l blessi \u00feig.“ \u00de\u00e1 bar hann honum f\u00e6\u00f0slu og hann \u00e1t. Hann bar honum og v\u00edn og hann drakk. S\u00ed\u00f0an sag\u00f0i hans fa\u00f0ir \u00cdsak til hans: „Kom h\u00e9r, son minn , og kyss mig.“ Og hann gekk a\u00f0 honum og kyssti hann og sem hann kenndi ilminn af hans kl\u00e6\u00f0um \u00fe\u00e1 blessa\u00f0i hann hann og sag\u00f0i: <\/p>\n
\t„Sj\u00e1, m\u00edns sonar ilmur er so sem ilmur af \u00feeim akri hvern Drottinn hefur blessa\u00f0. [<\/span> Gu\u00f0 efi \u00fe\u00e9r d\u00f6gg af himni og feiti jar\u00f0ar og n\u00e6g\u00f0 korns og v\u00edns. \u00dej\u00f3\u00f0ir skal \u00fej\u00f3na \u00fe\u00e9r og f\u00f3lki\u00f0 skal falla \u00fe\u00e9r til f\u00f3ta. Vertu einn herra yfir \u00fe\u00ednum br\u00e6\u00f0rum og b\u00f6rn \u00feinnar m\u00f3\u00f0ur skulu l\u00fata \u00fe\u00e9r. B\u00f6lva\u00f0ur veri s\u00e1 sem \u00fe\u00e9r b\u00f6lvar og blessa\u00f0ur s\u00e9 s\u00e1 sem \u00feig blessar.“ <\/p>\n \tOg sem \u00cdsak haf\u00f0i enda\u00f0 \u00feessa blessan yfir Jakob og Jakob var sem naumast \u00fatgenginn fr\u00e1 s\u00ednum f\u00f6\u00f0ur \u00cdsak, \u00fe\u00e1 kom Esa\u00fa hans br\u00f3\u00f0ir heim fr\u00e1 s\u00ednum vei\u00f0iskap og hann tilreiddi f\u00e6\u00f0slur og bar \u00fe\u00e6r inn til s\u00edns f\u00f6\u00f0urs og sag\u00f0i til hans: „R\u00eds upp, minn fa\u00f0ir, og et af vei\u00f0i \u00fe\u00edns sonar so a\u00f0 \u00fe\u00edn \u00f6nd megi blessa m\u00e9r.“ \u00de\u00e1 svara\u00f0i \u00cdsak hans fa\u00f0ir: „Hver ert \u00fe\u00fa? Hann svara\u00f0i: „Eg er Esa\u00fa, \u00feinn frumgetinn sonur.“ \u00cdsak var\u00f0 harla mj\u00f6g felmtsfullur og sag\u00f0i: „Hva\u00f0 var \u00fea\u00f0 \u00fe\u00e1 fyrir einn vei\u00f0imann sem m\u00e9r f\u00e6r\u00f0i f\u00e6\u00f0slur og eg \u00e1t af \u00feeim \u00f6llum \u00e1\u00f0ur \u00fe\u00fa komst og eg blessa\u00f0i honum og hann mun vera blessa\u00f0ur.“<\/p>\n \tOg sem Esa\u00fa heyr\u00f0i \u00feessi s\u00edns f\u00f6\u00f0urs or\u00f0 \u00fe\u00e1 gr\u00e9t hann me\u00f0 h\u00e1rri r\u00f6ddu og var\u00f0 mj\u00f6g sorgfullur og sag\u00f0i til s\u00edns f\u00f6\u00f0urs: „Blessa \u00fe\u00fa m\u00e9r og so, fa\u00f0ir minn.“ Hann svara\u00f0i: „\u00deinn br\u00f3\u00f0ir kom me\u00f0 k\u00e6nsku og t\u00f3k \u00ed burt \u00fe\u00edna blessan.“ \u00de\u00e1 sag\u00f0i hann: „R\u00e9ttilega er hans nafn Jakob \u00fev\u00ed hann hefur n\u00fa \u00ed tv\u00e6r reisur undir f\u00f3tum tro\u00f0i\u00f0 mig. [<\/span> M\u00edna frumgetning t\u00f3k hann burt og sj\u00e1, n\u00fa hefur hann \u00ed anna\u00f0 sinn og so teki\u00f0 m\u00edna blessan.“ Og hann sag\u00f0i: „Hefur \u00fe\u00fa \u00fe\u00e1 ekki \u00e6tla\u00f0 m\u00e9r eftir neina blessan?“<\/p>\n \tJakob svara\u00f0i og sag\u00f0i til hans: „Eg hefi sett hann til eins herra yfir \u00feig og alla hans br\u00e6\u00f0ur oka\u00f0i eg undir hans \u00fer\u00e6ld\u00f3m, eg hefi og s\u00e9\u00f0 honum fyrir korni og v\u00edni. Hva\u00f0 skal eg n\u00fa gj\u00f6ra \u00fe\u00e9r, minn son?“ Esa\u00fa sag\u00f0i til s\u00edns f\u00f6\u00f0urs: „Haf\u00f0ir \u00fe\u00fa ekki utan \u00fe\u00e1 eina blessan, minn fa\u00f0ir? Blessa mig og so, minn fa\u00f0ir.“ Og hann upph\u00f3f s\u00edna raust og gr\u00e9t. \u00de\u00e1 svara\u00f0i \u00cdsak og sag\u00f0i til hans: „Sj\u00e1 \u00fear, \u00fe\u00fa skalt hafa eitt feitt heimili \u00e1 j\u00f6r\u00f0unni og af d\u00f6ggu himinsins h\u00e9r ofan a\u00f0, af \u00fe\u00ednu sver\u00f0i skaltu n\u00e6ra \u00feig og \u00fej\u00f3na muntu \u00fe\u00ednum br\u00f3\u00f0ur. Og \u00fea\u00f0 mun ske a\u00f0 \u00fe\u00fa munt vera einn herra og muntu sl\u00edta hans ok af \u00fe\u00ednum h\u00e1lsi.“<\/p>\n \tOg Esa\u00fa var\u00f0 rei\u00f0ur vi\u00f0 Jakob s\u00f6kum \u00feeirrar blessanar sem hans fa\u00f0ir haf\u00f0i blessa\u00f0 hann me\u00f0 og hann sag\u00f0i \u00ed s\u00ednu hjarta: „S\u00fa stund skal snarlega koma a\u00f0 minn fa\u00f0ir skal gr\u00e1ta, \u00fev\u00ed eg vil sl\u00e1 Jakob minn br\u00f3\u00f0ur \u00ed hel.“ Og Rebekka f\u00e9kk \u00fea\u00f0 a\u00f0 vita a\u00f0 Esa\u00fa hennar frumgetni son haf\u00f0i so sagt. \u00dev\u00ed sendi h\u00fan \u00ed burt og l\u00e9t kalla sinn yngsta son til s\u00edn og sag\u00f0i til hans: „Sj\u00e1, \u00feinn br\u00f3\u00f0ir Esa\u00fa heitast vi\u00f0 \u00feig a\u00f0 hann vilji l\u00edfl\u00e1ta \u00feig. \u00dev\u00ed heyr \u00fe\u00fa n\u00fa m\u00edn or\u00f0, minn son. Tak \u00feig upp og fl\u00fd til m\u00edns br\u00f3\u00f0urs Laban \u00ed Haran og vert um stund hj\u00e1 honum, so lengi og \u00fear til a\u00f0 sefast grimmd br\u00f3\u00f0ur \u00fe\u00edns og \u00fear til hans rei\u00f0i stillist og \u00fea\u00f0 rennur af honum sem \u00fe\u00fa hefur honum \u00ed m\u00f3ti gj\u00f6rt. S\u00ed\u00f0an vil eg senda \u00fe\u00e9r bo\u00f0 og hafa \u00feig burt \u00fea\u00f0an. \u00dev\u00ed skal eg missa ykkur b\u00e1\u00f0a \u00e1 einum degi?“<\/p>\n \tOg Rebekka sag\u00f0i \u00cdsak: „M\u00e9r lei\u00f0ist a\u00f0 lifa vegna \u00feeirra Hets d\u00e6tra. [<\/span> Ef a\u00f0 Jakob tekur s\u00e9r eiginkonu af \u00feeim Hets d\u00e6trum, \u00fe\u00e6r sem eru me\u00f0 soddan h\u00e6tti sem \u00feessa lands d\u00e6tur, eg vil \u00fe\u00e1 ekki lengur lifa.“<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Og \u00fea\u00f0 ske\u00f0i so \u00fe\u00e1 \u00cdsak var or\u00f0inn gamall a\u00f0 aldri a\u00f0 honum glaptist s\u00fdn so a\u00f0 hann s\u00e1 ekki. Hann kalla\u00f0i \u00fe\u00e1 sinn eldra son Esa\u00fa til s\u00edn og sag\u00f0i til hans: „Minn son.“ Hann svara\u00f0i honum: „H\u00e9r er eg.“ Og hann sag\u00f0i: „\u00de\u00fa s\u00e9r a\u00f0 eg er or\u00f0inn gamall og veit ekki n\u00e6r eg mun deyja, \u00fev\u00ed tak n\u00fa \u00fe\u00edn vei\u00f0arf\u00e6ri, \u00feitt p\u00edlnakoffur og \u00feinn boga og far \u00fat \u00e1 m\u00f6rkina og vei\u00f0 m\u00e9r nokku\u00f0 villud\u00fdr, rei\u00f0 \u00fe\u00fa m\u00e9r \u00fear af f\u00e6\u00f0slu \u00fe\u00e1 \u00fe\u00fa veist eg vil gjarnan hafa og ber m\u00e9r hana inn hinga\u00f0 a\u00f0 eg megi […]<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"bibliukaflar.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-2719","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2719","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2719"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2719\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/biblian.is\/gudbrandsbiblia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2719"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}